تویی آن نقطه ی ِ بالایِ فاءِ فوق ایدیهم/ که درگاهِ تنزل، تحتِ بسم الله را بائی

فرستاده ام برود، بیرونش کرده ام، آسان نبود ها، رفتنی هم نبود، ماجرای کنگر و لنگر… گفتن که ندارد اما،امر و نهی و زور که افاقه نکرد، التماسش هم کردم، حتی چند قطره اشک تا خجالت بکشد، رویش کم شود و شب عیدی تنهایم، تنهای- مان- بگذارد.

خلاصه اینکه الان که روبه روی شما کلمه ها را ردیف کرده ام، غم را از خانه به زور بیرون کرده ام، نشسته پشت ِ در خانه و صدای ناله اش را هم می شنوم از شما چه پنهان؛

اما یک معصومه است و سالی یک هجده ذی الحجه و یک غدیر و یک عیدی که اعتباری و قراردادی نیست و شادیِ ذاتی دارد و هر سال به جشن و سرور می نشینَدَش و نمی خواهد اجازه بدهد به هیچ کس ، به هیچ چیز، به هیچ انتظار و توقعی که شادی شب و روز عید را از چشم هایش ، از دلش بگیرد… غدیر 1432 من با جدال با غم و پیروزی موقتی ِ من آغاز شده، تو برایم استمرار این ظفر را به سجاده دعا و راز و نیاز بنشین…

و امشب و این عید و صاحب عالی مقام این عید که گستاخانه جسارت می کنم و پدر صدایش می زنم تا نگاه و توجه و حضورش را ملتمسانه صاحب شوم، این عید که من شادی و بی قراری زیر پوستم می دود و هزار سال و هزار لحظه را هم که به مهیا کردن جان و روانم برخیزم شکوه این روز اجابت نمی شود

این عید و این روز و حضرت امیر و عیدی ما…

عیدی مردم دل تنگ ما

عیدی جوان های راست قامت سرزمین ما ، پشت دیوارها

عیدی پیران پر گوهر پایدار ِ ما، آن سوی میله ها

عیدی اخترانِ در حصر ِ ما راعیدی دل های تنگ

چشم های منتظر

عیدی صابرین و صامتین ما را

با دعا برای ظهور فرزند دردانه ات اجابت کن که ظهورش انتهای این زمستان پر غصه است و من این عید را این شب پر شکوه ِ را شادمانه شعر می کنم و فقط خیال اینکه مقبول تو افتد، مژده فتح همه درهای بسته قامت راست کرده ی روبه روی چشمان من است.

عید غدیرمان مبارک بر شما پدر جان و ما که دوست داریم رسم شیعه تو را به جای آوریم
غدیر 1432 هجری قمری